Ingegroeide veer

Tico mijn blauwgele ara popje van 13 jaar jong had een ingegroeide veer. Dit was niet nieuw bij haar, echter kwamen de andere keren de veren uiteindelijk wel door de huid heen. Soms wat krom en soms met wat huid eromheen wat beschadigd.

Ingegroeide veer met cyste

Tico is geen extreme plukker maar kan in de wintermaanden richting de lente toch vaak wel even wat rommelig eruit zien. Dit deed ze al toen ze 1 jaar was, echter is dit veel structureler geworden naar mate ze ouder werd. In de hormonen tijd was het dan nu ook weer zover.

De problemen met ingegroeide veren kwam ook steeds vaker voor. Wat op zichzelf geen hele vreemde reactie is van een huid dat keer op keer wordt beschadigd door het uittrekken van veren.

Dit jaar wilde de veer helaas niet door de huid komen en de bobbel werd steeds groter. Op zich was het niet zorgelijk omdat ze er geen last van leek te hebben. Het zag er mooi roze uit. Toch besloten om de gehele follikel met veerzakje eruit te laten halen door dierenarts ( vogelarts ) Rob van Zon. Ik had ook de keuze het enkel open te laten maken, maar de kans dat het dan weer terug komt was aanzienlijk groot. Vandaar deze keuze.

Bijna klaar voor de operatie

Tico kreeg achter iets om te kalmeren/versuffen en ook alvast pijnstilling. Toen kreeg ik haar terug in de wachtkamer en kon ze bij mij veilig en in vertrouwde armen suf worden voor de operatie. Toen ze eenmaal voldoende versuft was, werd ze mee naar achter genomen door Hyke de assistente van Rob.

Tussendoor kwam de andere assistente mij de verwijderde follikel laten zien en ze gaf aan dat er mogelijk een cyste in zat. Dus het was goed dat ik het heb laten weghalen. Het zag er ook wel erg interessant uit. En achteraf gezien had ik het eigenlijk wel mee willen nemen en thuis open willen maken om te zien hoe het eruit zag van binnen. Vroeger keek ik altijd naar operaties en toch blijf ik gefascineerd bij zulke dingen.

Na de operatie kon Tico fijn bij mij bijkomen in de wachtkamer tot ik haar goed genoeg bijgekomen vond om weer naar huis te kunnen. Ze was zo ontzettend wiebelig en aandoenlijk. Het voelde weer even alsof ik een baby ara in mijn armen had.

Verwijderde veerzakje

In de auto moest ze wel wat braken, dit was ook aangegeven dat dit kon gebeuren. Wel zielig hoor moet ik toegeven dat ik dan toch me net een moeder voel dat zich zorgen maakt. Thuis had ze lekker de tijd om bij te komen op haar favoriete plekje in huis in de kamer volière.

Genezingsproces van de wond verliep goed

De wond was wel iets groter dan ik had verwacht maar het genezingsproces ging ontzettend voorspoedig. Ze bleef boven verwachting goed van de wond af. De wond werd zwart en groen en enkele dagen erna was het weer haar normale huidskleur. Het genezen ging heel vlot.

De hechtingen lossen vanzelf op, maar konden eventueel na 10 dagen na de operatie eruit gehaald worden. Ik besloot omdat ze er goed af bleef deze te laten zitten tot ze zelf eruit zouden vallen.

Helaas had ze de eerste weken wel veel geplukt op haar buik en rug. Dit waarschijnlijk als reactie op de narcose en de stress waar zij soms ook op reageert op deze manier.

uiteindelijk is Hyke ( zo dankbaar ❤️) toch langs geweest om de hechtingen samen met mij te verwijderen  omdat Tico zo plukte. Dit is niet iets wat normaal gesproken zo wordt gedaan maar we hadden al een keer afgesproken dat ze langs zou komen, dus zo gezegd zo gedaan en was dit een uitgelezen moment om dit te doen.

Gelukkig was het plukken na een aantal weken weer gestopt en begon ze zich ook weer goed te voelen.

Langzaam herstellen

Ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt haar te laten helpen aan die vervelende veer, en dat alles goed is gegaan.

Tico na drie maanden

 

Auw! Ik ben gebeten door mijn ara!

Afgelopen woensdag 1 juli 2020 (dat is op dit moment 5 dagen geleden), werd ik na 3 jaar even met beide benen op de grond gezet.  Cara heeft mij in precies dezelfde week in 2017 ook al een keer flink gebeten in mijn gezicht. Later die week geloof ik ook in mijn hand of andersom. Pin me er niet op vast, ik weet niet meer hoeveel tijd daartussen heeft gezeten. Ik hield een dagboekje bij maar ben ook dingen vergeten te noteren.
Kort na elkaar gebeurde dit in ieder geval.

Dit voorval heb ik als heel moeilijk ervaren maar we konden met wat geduld en tijd ons weer herpakken en we hebben het vaker leuk samen dan niet leuk.

Vlak na de beet.

Ik was even vergeten hoe dit voelde, niet zozeer letterlijk maar figuurlijk. Het ziet er echter wel erger uit dan het is. Het doet nu overigens geen pijn meer.
De twee beten zelf waren op dat moment natuurlijk niet leuk en pijnlijk. Het meeste wat even pijn doet is je hart even op dat moment. Want niemand wil dat zijn of haar vogel bijt. 

Mijn lieve meisje vol hormonen is even zichzelf niet. Voor mensen zonder papegaaien is dit vaak niet te bevatten. Wat ik ook begrijp. Maar voor mij is dit een enorm leer proces. Zoekende naar hoe ik ermee om moet gaan. Ik gebruik een opstap stok, en ik heb al jaren geen knuffel en kroel sessies meer met haar gehad, wat ik overigens prima vind. Ik herinner mij dat ik in 2017 die week ook niet goed in mijn vel zat. Wellicht is dit een extra trigger om mij dan te bijten. Want waarom is dit niet vaker voorgevallen de jaren erna. Ik schrik ervan en moet mezelf ook weer bij elkaar rapen. Dit kost tijd, en ik moet vertrouwen houden in het feit dat dit weer over waait. En me ook blijven beseffen dat dit volgend jaar weer opnieuw terug kan komen.

Vier dagen na de beet.

Cara gedraagt zich op dit moment sowieso geheel anders dan anders. Het zijn kleine signalen die de ene keer duidelijker zijn dan de ander. Gister kon ik bijvoorbeeld niet eens voorbij haar lopen want ze dreigde me te bijten. Dood eng hoor, ik geef dat eerlijk toe. Vleugels wijd en naar je toe hakken, en als het echt te gek wordt zelfs naar me toe vliegen om mij aan te vallen, gelukkig is dat vooralsnog één keer voorgekomen en was dat toen goed afgelopen.

Hun kamer inlopen is een “no go” voor haar in het begin van de avond. Terwijl ik halverwege de middag wel bij ze naar binnen mag zonder problemen om ze eten te geven. (Dit is vandaag, kan morgen gewoon weer anders zijn)

Ik geef het een week of misschien wat langer voor ik weer kan bouwen met haar naar opnieuw om elkaar weer te vertrouwen. Want niet alleen ik ben geschrokken. Zij schrok ook van het moment, ik geloof heilig dat Cara dit niet doet om mij te pesten. Het zijn wilde dieren die wij hand tam maken, maar ze hebben wilde gedragingen en daar moeten wij als mens mee zien om te gaan. Het is niet de eerste en vast ook niet de laatste keer. Maar ik ben wel op mijn hoede.

Cara van Ingrid

Ik moet bedenken wat ik ermee moet doen om dit beter onder controle te krijgen. Ik las op de website van Rob van Zon in ieder geval dat ik ze in deze periode beter niet kan douchen, en het eten meer beperken.
Slapen doen ze hier 14 uur dus dat gaat al goed.  Ze heeft wel een vogel partner maar deze haal ik niet bij haar weg want dat vind ik crue, maar dat wordt ook aangegeven dat dit niet de bedoeling is i.v.m. het welzijn van de papegaai. Dus daar moet ik een beetje mijn draai gaan vinden nog.

Mocht je je afvragen waarom ik dit deel met jullie, ik wil mensen los van alle leuke plaatjes en filmpjes die je overal kan vinden ook laten weten dat er een keerzijde zit aan het hebben van papegaaien.

Het komt zelden voor dat een papegaaien eigenaar nooit gebeten zal worden. Veel vogels worden na het bijten ook weggedaan, dus bezint eer begint! Want je hebt een dier voor het leven in huis gehaald en daar ben jij als mens verantwoordelijk voor! 

Gelukkig heb ik zelf nog een aantal dieren in huis die mij nu wel lief vinden.

Ingrid

 

Het verhaal van Caesar de Ducorps kaketoe

Door Koen Makelberge

Hallo!

Ik ben Caesar, een Ducorps Kaketoe. Mijn eerste herinneringen dateren van toen ik een 6-7 maand oud was. Ik noemde toen nog ‘Koko’. Ik woonde in een parkietenkooi in een dierenspeciaalzaak. In de winkel mocht ik met de winkeljuffen mee op de kar de rekken aanvullen. ’s Nachts verveelde ik me soms, brak dan uit, en haalde alle prijskaartjes uit de onderste rijen. Zo wist de juffen zich de volgende ochtend een uurtje bezig te houden.

Mijn adoptie

Mijn baasje heb ik voor de eerste maal gezien toen hij naar de winkel kwam om een visnetje te kopen. Hun vijver zat vol draadalgen. Ik zat in de winkel altijd op mijn open kooi, en babbelde wat met alle mensen die voorbij mijn kooi passeerden. Ik deed ook niets liever dan opstappen, en aan de vingers likken. Baasje is het type persoon dat met elk diertje praat. Bij onze kennismaking zijn we wel een halfuur met elkaar bezig geweest.

Enkele weken later kwam hij een tweede keer. Hij kwam ‘om kattenvoer’… Later bleek dit een uitvlucht om mij nog eens te zien. Daarna kwam hij quasi tweewekelijks. Hij praatte toen ook veel met de winkeljuffen. Zij hadden verteld dat een kaketoe waarschijnlijk niet met katten om kan. De week daarna stond hij met zijn kat in de winkel. Ik knibbelde wat aan haar oor, en zij liet dat toe. Dat probleempje was dus opgelost. De week daarna stelde hij mij voor aan zijn zoon. En nog een week later was zijn vrouw (en wàt een vrouw – ik was onmiddellijk verliefd) mee. Zij discussieerden wat met de winkeljuffen en gingen terug weg.

De dag daarop – 28/03/2014:
ik herinner het me nog goed – was de grote verhuis: zowel ik, mijn parkietenkooi, mijn speeltjes en heel wat eten gingen mee in een auto. Ik kreeg een plaatsje in de woonkamer van hun huis, met aan twee zijden zicht op buiten, één zijde beschermd, en één zijde met zicht op keuken en living. Mijn nieuwe familie bestaat uit een baasje, een vrouwtje, een zoon van 11, en twee poezen. Ik kreeg een nieuwe naam: ‘Caesar’, uitgesproken op z’n frans: Cézar.

Af en toe toonde ik dat ik nerveus was, honger had, wilde spelen, enz… Maar zij begrepen er niets van! En ook hùn woorden en bewegingen waren voor mij nogal onsamenhangend. We zaten dus duidelijk met een taalprobleem.
Gelukkig hadden zij dat ook vlug door, want 4 dagen later kwam Nathalie bij ons langs. Zij is gedragsdeskundige, en leerde mijn baasjes dat een papegaai in niets te vergelijken is met honden of katten. Ze leerde hen de basis van de papegaaientaal, wat wij nodig hebben, en wat wij leuk vinden. Ze gaf ook de gevaren aan van overknuffelen, verkeerde voeding, speeksel, andere dieren… Ze hebben toen ook lang gediscussieerd over uitstapjes, en harnassen of wieken.

En zo begon mijn verhaal bij mijn familie.

Mijn eerste stappen in de wereld

Leuk, hoor! Ik was pas geadopteerd, en mijn familie ging al op reis.
Met de paasvakantie werd ik geplaatst bij een vakantieopvang voor papegaaien. Ik zat er in een kooi naast Nestor (Amazone) en Arthur
(Goffin). Gelukkig kende ik Nathalie al! Na 14 dagen kwamen mijn baasjes mij terug ophalen.
Vanaf dan heb ik een band opgebouwd met mijn familie. Baasje zat huis met een burn-out: hij had dus wat tijd voor mij. Ik hoorde hem
telkens zeggen dat ‘hij geen vogel gekocht had om in een kooitje te zitten’. Dat bleek ook duidelijk: ik moest met hem mee naar verlaten
paadjes in een bos waar niemand kwam: geen mensen; geen dieren. Dat was best eng! Na enkele keren had ik het concept door, en voelde ik me wat beter op mijn gemak.
Enkel die ‘aviator’ was best wel lastig. Ik beet hem dus altijd stuk . Na enkele keren gingen we ook binnen in een huisje, waar baasje een koffie met pannenkoek at.

Ik kreeg ook een stukje.
Vanaf dan mocht ik ook eens op andere plaatsen mee.
‘Vrouwtje’ vond dat gênant, maar baasje stond erop dat ik mee ging. Ik herinner me nog mijn eerste uitstapje naar Doornik, tijdens een accordeonfestival. Daarna mocht ik mee naar alle openbare plaatsen.

Ook thuis liep alles goed met de poezen. Enkel van honden ben ik bang.

Mensen kunnen lastig zijn!

Toen ik ongeveer 2 jaar was, begonnen de problemen: ik werd wat zelfstandig, en de familie begon mij telkens te corrigeren, en me onverwachts terug in mijn kooi te plaatsen. Zomaar, gewoon omdat ik groot genoeg werd om zelf mijn beslissingen te nemen! Iedere keer opnieuw, gedurende wel 2 jaar, werd ik bij de minste overtreding terug in mijn kooi geplaatst. ‘Cool Down Periode’ noemden ze dat… Af en toe had ik er genoeg van, en beet dan in vingers of tenen om hen te corrigeren. Dat viel telkens in verkeerde aarde. Zo is baasje eens met mij een gevecht aangegaan: ik beet serieus in het rond, maar het leek hem niets te doen. Zijn hand hing vol bloed; toch gaf hij geen krimp. Hij plaatste me toen gewoon terug in mijn kooi. En ook vrouwtje en mijn kindervriendje lieten enkel dingen toe waar ze zelf mee akkoord waren. Dat was één van de lastigste periodes in mijn leven.

Toen ik ongeveer 5 jaar was, ging dat over. Ik begreep wat kon, en wat niet. De rollen binnen het gezin waren me duidelijk geworden: Baasje was mijn chef en beschermer. Vrouwtje was mijn grote liefde, en de zoon was mijn speelkameraad geworden. Vanaf dan werd alles leuk. Ik mocht mee shoppen: naar de Gamma, de Action, de dierenspeciaalzaak, enz. Baasje was intussen vrijwilliger geworden in een papegaaien-rescue. Daar mocht ik elke zaterdag naar mee.

Echt tof: zo ontmoette ik ook eens andere mensen. Daar heb ik geleerd dat mensen tussen 3 en 7 jaar toch de leukste zijn: met hen kan ik me het best amuseren. Thuis kreeg ik ook meer zelfstandigheid. Wanneer iemand van de familie thuis was, mocht ik los uit mijn kooi,(mits naleven van de regels. Ik kon zelfs op eigen initiatief de tuin in. Dat was het voordeel van gekortwiekt te zijn.

Tijdens de vakanties mocht ik ook mee! In de auto werd een koord voorzien op het dashboard, en ik kreeg een reiskooi. Zo ben ik al in Brouwersdam, Rome, Firenze, Pisa, Avignon, St Rémi, en Lille geweest.

Opletten geblazen!

Tijdens een tuinuitstap is het toch eens verkeerd gelopen. Ik was tegen de zin van baasje in, in een grote eik geklommen. Zij wilden stilaan terug in huis omdat het al wat laat werd. Baasje reikte me een stok aan om op te stappen. Deze vond ik vééééél te eng,. Daarom vloog ik weg. De enige vrije richt was richting straat. Daar ben ik tegen een Porsche gevlogen. Resultaat: ondersnavel middendoor, en een vleugel gebroken. Ik ben even bewusteloos geweest. Wanneer ik bijkwam waren we onderweg nar een dierenarts. Daar
ben ik 5 dagen gebleven: mijn snavel werd met vezellijm aan elkaar gekleefd, en met ijzerdraad op zijn plaats gehouden. In mijn vleugel werd een ijzerdraadje gestopt om mijn bot te spalken. Ik kon een tweetal weken geen vaste voeding eten. Al bij al is alles goed af gelopen, en is alles genezen.

Mijn draai gevonden

De laatste tijd valt alles op zijn plaats: ik mag elke zaterdag mee naar de papegaaien opvang. Elke keer mag ik mee in de auto naar de supermarkt (ik blijf in de auto wachten). Soms gaan we naar de DIY. Allemaal zonder Aviator: ik laat nu netjes mijn pluimen kortwieken. Ik heb een mandje gekregen op het fietsstuur baasje, zodat ik kan mee fietsen. Kortom: iedereen houdt rekening met mij. Enige voorwaarde: ik moet netjes mijn manieren houden.

Baasje raadt nu iedereen aan om vooraleer ze een papegaai in huis nemen:

• Zich eerst goed in te lezen in papegaaien;
• Een gedragsdeskundige voor papegaaien te raadplegen;
• Zorgen dat er een goeie papegaaienarts in de buurt woont.
• En gelukkig voor mij: er bestond nog geen opvangcentrum: anders had baasje waarschijnlijk een andere papegaai geadopteerd.

Veel groetjes,
Caesar!

Op facebook: caesar.makelberge

Dit verhaal gaat over Jodie, of zoals Dino de Grijze Roodstaart papegaai haar noemt; Jodieke.

Door Ashvin Ghisyawan

Jodie is een Grijze Roodstaart die ik als baby heb gekocht met een leeftijd van 6 weken. Inmiddels is zij 16 jaar oud, maar eigenlijk heb ik haar niet eens zo lang…

Bij deze het verhaal.

Jaren geleden besloot ik om een papegaai te kopen. Al sinds mijn geboorte ben ik gefascineerd door papegaaien. Mijn ouders hebben nooit begrepen waar dit vandaan kwam. Mijn vader had in mijn jeugdtijd Agapornissen. Daar kweekten wij ook mee. Zo ben ik opgegroeid met vogels.

Mijn droomvogel was altijd al de Blauwvoorhoofd Amazone papegaai. Vooral de geelvleugel variant vond ik erg mooi. Desondanks raadden de meeste kwekers in die tijd de Blauwvoorhoofd Amazone af. Deze vogels staan bekent om hun agressie (met name de mannen) en velen worden weg gedaan vanwege het vele schreeuwen en de drukte van deze vogels.
Een papegaai waar ik het minste mee had was de Grijze Roodstaart. Op advies van diverse kwekers kocht ik mijn eerste papegaai! Toch een Grijze Roodstaart. Deze heette Rico.

Ik raakte verliefd op deze mooie unieke vogel met een relatief saaien kleur en een onlogische rode staart. Rico was een zeer grote Grijze Roodstaart papegaai. De desbetreffende kweker had op dat moment ongeveer 30 Grijze Roodstaarten zitten en Rico was veruit de grootste. Ik heb daarna ook nooit meer een grotere Grijze Roodstaart gezien. Hij woog 570 gram en was nog een hele jonge vogel. Rico was een zeer tamme Grijze Roodstaart. Nu zijn ze dat bijna allemaal wel op die leeftijd, maar deze liet zich ook makkelijk op zijn rug leggen. Dat is iets waar veel Grijze Roodstaarten niet van houden en echt aangeleerd moet worden.

Maar helaas… het verhaal kwam na 7 maanden tot een tragisch einde. Deze Grijze Roodstaart was bij de verkeerde kweker gekocht in Den Ilp en overleed op zeer korte leeftijd aan het Borna virus. Dit werd in die tijd ook wel KDS of het PDD virus genoemd. Een ongeneeslijke ziekte.

Inmiddels begonnen de verhalen over deze kweker steeds bekender te worden en kort hierna verscheen de desbetreffende kweker bij het programma Tros Radar.

Na dat ik dit verlies verwerkt had, kwam ik via via bij een kleinschalige kweker terecht. Mijn liefde voor Grijze Roodstaart papegaaien begon te groeien. Ik kocht Jodie.
Jodie was een baby wat nog met de pap gevoerd moest worden. In die tijd kon dat nog, tegenwoordig is dit verboden. Vele te jonge vogels overlijden aan o.a. krop verzuring, ondervoeding of andere ziektes.

Jodie kwam uit een broedmachine en was de enige jonge vogel van de kweker op dat moment. Jodie was een totaal andere vogel dan Rico en tevens een heel stuk kleiner. Jodie is een popje en zilvergrijs van kleur terwijl Rico een man was, een heel stuk groter en donkergrijs van kleur.

Rico was heel rustig als baby en Jodie waggelde als baby al direct door het hele huis. Erg grappig om te zien hoe onhandig dat bij baby’s gaat. Jodie was direct al gefascineerd van alles en nog wat om haar heen. Met name de tv vond zij geweldig.

Jodie groeide op en na een paar maanden bleef ik mij verdiepen in Amazones. Toen stelde ik mijzelf de vraag: Wat als ik een Amazone koop die en schreeuwt en onhandelbaar blijkt te zijn, vind ik dat dan erg?
Een aantal maanden daarop had ik mijn eerste Blauwvoorhoofd Amazone Chico. Chico was inderdaad het stereotype Amazone. Als baby al zeer fel, bijterig en vocaal. Het vocale verdween al snel, sterker nog, ik heb nog nooit zo een rustige stille blauwvoorhoofd Amazone als Chico gehoord. Maar goed! Dit verhaal gaat over Jodie en over Chico en de rest van de familie kom ik zeker nog een keer op terug.

Jodie groeide op bij mijn ex-vriendin en ik. Jodie begon overigens met een leeftijd van 6 maanden met het plukken van haar veren. Dit begon bij haar slagpennen en uiteindelijk werd zij één van de zovelen plukkertjes. Omdat Jodie nu alleen in de wintermaanden plukt, vermoeden wij dat dit door haar hormonen komt.

Jodie raakte verliefd, op mij!
Dat zorgde voor veel frustratie bij haar, waardoor het plukken in mijn bijzijn alleen maar erger werd.

Ik besloot toen Jodie 2 jaar oud was om haar even af te staan aan een kennis. Daar heeft zij een half jaar gezeten en niet geplukt. De dag dat zij mij weer zag, begon zij direct weer met plukken. Ik wilde Jodie niet helemaal afstaan. Zij heeft dan ook bij meerdere vrienden gelogeerd de volgende jaren. Een aantal jaren geleden had mijn collega en goede vriend Satish de vogel een jaar opgevangen, ook hier deed zij het erg goed. Kort daarna had een ander goede vriend en naam genoot Ashwin Jodie een tijd opgevangen.

Van Ashwin ging zij door naar een echtpaar waar ik zeer goed bevriend mee was en de vogel passie deelde. Daar woonde Jodie ongeveer 5 jaar.
Inmiddels had ik veel meer kennis, ervaringen en vogels. Zo hebben wij naast Chico de Amazone ook Dino overgenomen van een familielid. Chico en Dino wonen bij mijn ouders.
Zelf heb ik inmiddels ook een kleine Soldaten Ara, een Blauwgele Ara, de Grijze Roodstaarten Phoebe en Bolle en een zeer oude Blauwvoorhoofd Amazone papegaai van 80 jaar, Koko.

Toen het stel door omstandigheden vroeg of ik een ander adres kon vinden voor Jodie, besloot ik met de kennis en ervaring Jodie weer in huis te nemen. Mogelijk dat zij in het bijzijn van de andere vogels en twee soortgenoten meer afleiding zou hebben.

Inmiddels woont Jodie al weer anderhalf jaar bij mij en is zij al weer 16 jaar.

Jodie is een zeer interessante Grijze Roodstaart met een bijzonder verloop. Ik zal haar gedrag in een tijdlijn proberen te omschrijven.
0-9 maanden een super makkelijke baby. Totaal niet schuw.

1-2 jaar: Probeerde zij haar snavel al uit en leerde zij haar kracht kennen en misbruiken. Zij beet anderen en werd eenkennig naar mij toe. Zij plukte haar slagpennen.

2-4 jaar: Het plukken werd erger en ik probeerde uit paniek van alles uit. Van het bekende 5 stappen plan, tot ander voer. Niks hielp. Het super zelfverzekerde wat zij had, veranderde in angst. Jodie werd een neurotische angstige en schuwe Grijze Roodstaart. Zij was wel een vogel met veel energie.

5-7 jaar: Jodie is eerder weggeweest. Ik bleef mij zorgen maken. Iedereen sprak over foerageren, sloop speeltjes enz. Maar Jodie had totaal geen interesse in speelgoed. Zij leek steeds banger te worden.

7-15 jaar: Dit is de periode waar Jodie van het ene gezin naar het andere gezin ging. Bij het laatste gezin hadden zij meer Grijze Roodstaarten. Jodie zat tussen zes Grijze Roodstaarten en zes Amazones. Ik had Jodie twee jaar niet gezien en zij had ook niet meer geplukt. Jodie was weer een prachtige vogel die prachtig in haar veren zat.

De dag dat zij mij na twee jaar zag, begon zij direct weer met plukken. Haar liefde voor mij was onvoorwaardelijk en zorgde nog steeds voor frustratie.

Twee jaar daarna kwam Jodie terug en de liefde was weer wederzijds.

Ik besefte mij dat ik een probleem had. Ik bleef het zonde vinden dat zo een mooie vogel er zo ‘’lelijk’’ uit kon zien. Wat ik de afgelopen jaren heb gedaan is weg te rennen voor mij eigen angst en onzekerheid. Dat ik als professionele hulpverlener niet eens mijn eigen vogel de baas kon zijn.
Zoals ik eerder vermelde had ik inmiddels ook nog de agressieve Amazone Chico, de nog agressievere Amazone Koko, twee Ara’s die broeds waren en erg fel en het koppeltje, de twee super lieve Bolle en Phoebe. Ik was vele ervaringen verder.

De twee Ara’s zitten samen in een aparte vogelkamer. Deze zijn gaan koppelen, evenals het Grijze Roodstaart koppel Phoebe en Bolle. Deze zitten ook samen. Jodie heeft haar eigen kooi en Koko de Amazone van 80 jaar heeft zijn huisje beneden in de woonkamer.

Al mijn vogels zijn stuk voor stuk fantastisch en uniek.. Van elke vogel kan ik blij, gelukkig en op zijn tijd ook emotioneel worden. Zo geweldig zijn mijn vogels. Ondanks dat ik zelf meer van de drukkere en fellere papegaaien ben, zijn de Grijze Roodstaarten emotioneel zoveel intenser. Ik kan soms bijna op spiritueel niveau met ze communiceren.

Jodie is van alle vogels de meest gezellige en drukke vogel.

Ondanks zij kaal geplukt is en de andere papegaaien hier er prachtig en op en top uit zien, is Jodie altijd het hartendiefje en favoriet van iedereen.

In de loop der tijd en door training van haar vorige ‘’oppas’’ gezin, is er nog weinig te merken van haar nervositeit. Jodie is niet meer zo angstig als vroeger. Daarnaast hebben wij ontdekt, dat zij het veel leuker vindt om iets te pluizen of versnipperen i.p.v. op houten speeltjes te knagen.
Al mijn vogels zijn geweldig. De Soldaat is op momenten echt een kroel kip. De Blauwgele Ara is een echte showmaker die altijd in het middelpunt wil staan. Bolle is de mysterieuze van het stel. Je weet nooit wat hij gaat doen. Koko is bijzonder omdat het mogelijk de oudste levende papegaai van Nederland is en Phoebe is de
beste prater van het stel. Zij kan werkelijk minstens 100 woorden en zinnen. Ook doet zij stemmen identiek na.

Maar Jodie! Jodie is het gezelligste van het stel. Zij is de meest nieuwsgierige vogel. Sommige vrienden vinden haar ook wel de liefste vogel van allen. Persoonlijk denk ik dat Marley de Blauwgele Ara het makkelijkste is naar iedereen.

Jodie is zeer ondernemend en slopend. Waar zij tot haar 10 jaar heel schuw, bang en paniekerig was, loopt zij nu zelf naar iedereen toe. Zij stapt bij iedereen op, is totaal niet eenkennig en heeft haar de eigen status als meest vrije vogel van het huis gegeven. Dit is HAAR woning en ik mag in het huis wonen die van haar is. Aldus Jodie, als zij met haar ogen tegen mij praat.

Wat heeft mij geholpen hier in?
Zelfinzicht. Wie ben ik en wat maakte dat ik in paniek schoot als Jodie plukte. Ook het relativeren hielp. Ik accepteerde dat Jodie gewoon geweldig is, met of zonder veren. Ook scheelt het dat ik nu meer vogels heb en de aandacht kan verdelen. Het agressieve gedrag van de Amazones en het hondse gedrag van mijn Ara’s houden mij veel meer bezig dan het plukken van Jodie.

Ik ben blij dat Jodie terug is en nooit meer weg gaat! Iedereen houd van Jodie en Jodie houd van iedereen.

Ashvin Ghisyawan

Check meer foto´s van Jody en haar vogel familie op parrotsbyash

Een papegaai? Is dat leuk? Daar kun je toch niks mee?

Door Hyke Boutkan

Het leven van een vogel zit vol met gevaren. Dit kan uw vogel u o.a. duidelijk maken door te bijten, te schreeuwen, u knalhard te negeren, hysterisch door de kooi/kamer te fladderen, te grommen, te hissen of door gillend op zijn rug te vallen.

Wij mensen zijn niet altijd even oplettend en zien gevaar vaak niet aankomen. Zodoende een kleine greep uit veelvoorkomende gevaren:
– Alle voorwerpen, mensen of dieren die nieuw, onbekend of anderszins de beschrijving “Nog nóóit gezien” waard zijn.
– Alle voorwerpen, mensen of dieren die de vogel snel en/of onverwacht benaderen.
– Alle voorwerpen, mensen of dieren die te dichtbij komen (de afstand kan variëren van 1 cm tot aan de horizon).
– Alle voorwerpen, mensen of dieren die de vogel wel eerder gezien heeft, maar waarmee de kennismaking zeer slecht bevallen is.
– Alle voorwerpen, mensen of dieren die gewoon vet stom zijn.
– Alle voorwerpen die een verkeerde kleur, vorm of grootte hebben.
– Alle mensen of dieren die een verkeerde uitstraling hebben.
– Alle voorwerpen, mensen of dieren die een totaal verkeerd moment kiezen om de interactie aan te gaan (bijv. tijdens het eten, poetsen, slapen/dutten, vocaliseren, badderen of paren).
– Soms gewoon alle voorwerpen, mensen of dieren.

U begrijpt, u moet van goeden huize komen om allereerst gevaar überhaupt te herkennen. Vervolgens is het nog een kunst om niet zelf gekwalificeerd te worden als levensgevaarlijk.

Om nog maar te zwijgen van alle andere categorieën waar u, uw gezinsleden, huisdieren en inboedel in kunnen vallen. Wat dacht u bijvoorbeeld van onweerstaanbaar (niet te verwarren met onuitstaanbaar), wat in de praktijk betekent dat de persoon of het object waar de voorkeur naar uitgaat, voortdurend aangerand wordt of voorzien van een lichtzurige natte smurrie.

Dan is er nog de mens die valt in de categorie Jij-kunt-vast-bij-alles-wat-je-doet-wel-wat-hulp-gebruiken. Met als gevolg dat uw persoonlijke ruimte voortaan opgefleurd wordt door een hele blije vogel die werkelijk overal zijn giechel insteekt. Voor alle duidelijkheid: de activiteit doet er niet toe. Deze kan variëren van naar het toilet gaan, koken, t.v. kijken, een band plakken of bellen.

Kenmerkend is dat de categorieën waar we in worden ingedeeld eindeloos zijn en voortdurend kunnen wisselen. Aan ons de schone taak om hier op een, voor de vogel passende manier, mee om te gaan…

Dus…. eerlijk gezegd. Nee, een papegaai is niet “leuk” en je kunt er inderdaad niks mee!

Hyke Boutkan
December 2019

Mijn leven met ara’s

Door Ingrid

Mijn naam is Ingrid. Net als Diane heb ik ook de nodige ervaringen opgedaan door samen te leven met papegaaien. Nu is de ara eigenlijk geen papegaai, maar in de volksmond noemt iedereen ze uiteindelijk toch papegaaien.
Laten we het makkelijk maken en het dus papegaaien noemen haha.

Zo begon mijn ara avontuur…

Tico is bij mij komen wonen toen zij 4 weken oud was, in oktober 2007, de aanschaf was nogal impulsief te noemen en daarbij ging ook het nodige verkeerd. Zoals een verkeerd voedingsschema en een verwaarloosde kropverbranding welke achteraf al aanwezig bleek voor mijn aankoop van Tico.

Begeleiding ontbrak volledig en het zelfstandig krijgen van Tico was daarbij ook een groot probleem. Zo naïef dat ik dacht (omdat ik eerder een verstoten Agapornis had grootgebracht) dat ik dit wel kon. Tico raakte zwaar ondervoed en en kreeg een groeiachterstand. Gelukkig is dit met hulp van twee hele lieve mensen met een hobbykwekerij helemaal goedgekomen. Het enige wat ik nu aan Tico merk is dat zij licht gekromde pootjes heeft waardoor zij waarschijnlijk op latere leeftijd last ervan zou kunnen krijgen. Ze slaapt als een kip door haar pootjes in te trekken en op een stok als het waar te gaan liggen.

Het was gezien alle ervaringen omtrent Tico niet verstandig om op deze manier een ara aan te schaffen. Wat had ik graag vooraf al informatie kunnen vinden met 1 kleine zoekactie op internet. Helaas spraken in die tijd diverse ( inmiddels niet meer zo actieve ) forums elkaar tegen waardoor je niet goed wist wat je moest doen.
Pap kuikens werden als het ware als zoete broodjes verkocht.

In 2010 ging ik samen met Tico uit huis en toen was het voor mij duidelijk, ik wil een ara erbij zodat Tico niet alleen is als ik weg ben. En ik ga sowieso voor een zelfstandige ara of herplaatser!

Indy stond te koop op marktplaats ( wat ik ondanks deze ervaring toch afraad om dat via deze weg te doen ) doordat de eigenaresse niet meer voor haar kon zorgen. Ik viel als een blok op elke foto dat erbij stond.



Indy was op dat moment 1,5 jaar oud. Ondanks Indy haar gedrag ( zij kon flink uithalen ) werd ik niet afgeschrikt en al snel konden wij het wel goed met elkaar vinden. Al heb ik er ruim 4 jaar over gedaan haar echt te begrijpen en zij mij. Want ze haalde alsnog wel eens uit. Tico daarentegen moest weinig hebben van deze nieuwe dame, geen ruzie maar ze bleven gewoon ruimschoots uit elkaars buurt.

Indy is daarbij ook veel dominanter als Tico, als het ware hebben zij een natuurlijke hiërarchie . Tico was helaas wel wat gaan plukken, weliswaar minimaal, maar het zat mij toch dwars.

Voor mij was dit het ideale excuus om in 2013 op zoek te gaan naar ara nummer 3… in de hoop dat het wat meer balans zou geven onderling.
Maar natuurlijk was dat niet helemaal de eerlijke reden, ik wilde gewoon heel graag een 3e ara erbij. Ja, eerlijk is eerlijk haha!

Ik wilde heel graag een kleine soldaten ara. Kleur en karakter spraken mij erg aan. 
Heel anders dan een Blauwgele ara en een Harlekijn. Maar wel moest het van mij weer een popje (vrouwtje) zijn. Na wat speuren kwam ik bij een goede kweker uit, Jan van Arkel. Uiteindelijk heb ik ook van hem een soldaatje kunnen kopen.



Cara heeft zich heel erg moeten bewijzen naar Tico en Indy toe, ze werd op een gegeven moment steeds fanatieker om het hart van Indy te veroveren.
Na een aantal maanden merkte ik dat Tico al minder vaak plukte en met regelmaat er heel erg goed uit zag. Tico had klaarblijkelijk eindelijk rust, want Indy had andere dingen te doen (o.a. Cara van zich af wimpelen) Maar Cara liet zich echt niet kennen en zette door om Indy voor zich te winnen en met succes!

Dit alles had ook een keerzijde want Indy begon met plukken en het opeten van haar dons en nieuwe follikels, dit was echt een enorme domper.



Ik deed er alles aan om ze gelukkig te maken, de vogels kregen een eigen kamer, de kooien gingen de deur uit, er kwam een daglichtlamp op timer. Vaste slaaptijden enz. en het plukken werd alsnog erger en erger. Ik heb alles uit de kast getrokken om dit plukgedrag te stoppen en misschien zelfs iets teveel volgens sommige. Indy is onderzocht door 3 verschillende vogelartsen, 1 gedragsdeskundige, kreeg een hormoon implantaat, at havervlokken ( beta- keratine ), en er was iemand die met haar via telepathie contact kon maken. Ja, je gaat op een gegeven moment alles proberen. Maar helaas niks hielp.



Cara had dus intussen in een aantal jaar Indy voor zich gewonnen.
Wat ik nooit had verwacht, Indy werd naast liever tegen Cara ook verliefd op dat kleine groene monster, want ze begon haar te voeren en ze gingen op den duur ook samen slapen.



Het plukgedrag van Indy is helaas wel gebleven, maar wat hebben zij eigenlijk een mazzel dat door dit alles hun leven is verrijkt met een slaapkamer als verblijf, een woonkamer voor de sociale momenten met mij.
Een volière in de tuin, niet meer gewiekt worden.

Inmiddels heb ik me erbij neergelegd dat Indy plukt, in de hoop dat dat het laatste is wat ik kan doen, waardoor zij die spanningen niet meer zo voelt.
Onbewust laat je toch merken dat ze iets doet waar ze aandacht door krijgt.

Wel kreeg ik te maken met hormonaal en terretoriaal/broeds gedrag met name van Cara toen ze in 2017 4 jaar oud was was  hier kan je meer lezen over bijten. Dit was dan ook de eerste keer dat ik echt werd aangevallen en dat kwam voor mij uit het niets. Uiteindelijk heb ik hier veel over geleerd met de jaren en kan hier nu veel beter mee om gaan. 

Mijn ara’s ogen gelukkig, en ik hoop nog elke dag nieuwe dingen van ze te leren om ze nog gelukkiger te maken! En daarbij andere mensen te inspireren om verder te kijken dan het mooie uiterlijk van een ara. En veel geduld met ze te hebben. Ze verdienen dit! 

Groetjes, Ingrid

Ook interessant! Verhaal over de  Ingegroeide veer van Tico