Met de paplepel ingegoten…

zo kun je mijn liefde voor dieren wel noemen.

Toen ik thuis werd geboren, werd ik al opgewacht door een boxer en een geelvoorhoofdamazone. Op bijna elke babyfoto zie je Hardy, de boxer wel gedeeltelijk of geheel staan. Fantastisch vond ik het. Kindjes van school belden bij ons aan want wij hadden een papegaai en dat was toch best heel bijzonder!

Loretta was onderdeel van ons gezin, dikke vriendjes ook met de volgende boxer.
Wat miste ik de beestenboel toen ik uit huis ging. De katten uit het huis waar ik op kamers woonde waren leuk, maar konden mijn gemis van een papegaai en hond niet wegnemen.
Toen ik een jaar of twee later mijn eerste appartementje kreeg, ging op een dag de intercom af. Ik hoorde een bekende bel en de stem van mijn vader. Toen wist ik meteen wat hij kwam doen. Hij kwam Loretta brengen, de papegaai waar ik mee opgegroeid was! Hij heeft het me ook nooit gevraagd, hij wist dat ik geen nee zou zeggen.
Wat was ik blij! Helaas mocht de oude Dibbes maar een jaar bij me wonen totdat ze niet lekker werd en op mijn borst rustig haar laatste adem uitblies. De injectie van de dierenarts mocht niet baten. Hij noemde haar nog epo-vogel, naar het Tour de France schandaal.
En weer was daar het grote gemis…
Na een poosje begon mijn zoektocht naar een nieuw vriendje voor het leven.
En daar was Harley! Zo gezellig weer, een vogel in huis, later nog een konijn erbij. Harley deed al vrij vroeg feilloos het geluid van water na. Ik dacht echt dat mijn keukenkraan lekte!
Stiekem wilde ik altijd al een paar papegaaien, en ik vond Timnehs helemaal geweldig. Helaas lastig te vinden, dus ging mijn zoektocht verder naar een Congo. Na 13 jaar de enige vogel in huis te zijn geweest, kwam Bobby bij ons wonen.
Bobby koos mij, niet andersom. Hij wilde direct naar me toe maar zijn kooigenootjes lieten dat niet toe. Toen hij door Cor, de kweker, uit de kooi werd gehaald, had hij roze blooswangetjes. Twee dagen later kwam ik hem ophalen.  Hij zag mij en floot fietfiew! Cor zei: als dat geen liefde is…
De weg naar huis was dramatisch. Dik 2,5 uur file, dus we hadden alle tijd in de auto om samen te fluiten en elkaar beter te leren kennen. Wat een bijdehandje, toen al. Een enorme pruttelkip, voor zijn eerste jaar begon hij heel duidelijk met woorden en zinnetjes en dat is tot op heden niet gestopt. Alles wat je zegt kan hier tegen je worden gebruikt! En oh, wat zat ik in de rats toen hij op Hiep, hiep, hoer! bleef hangen. Gelukkig was daar snel Hiep, hiep, hoera!
Harley en Bobby deelden samen een kooi, maar waren geen dikke vrienden. Ruzies waren er ook niet, maar een match made in heaven was het ook niet. Ondertussen zocht ik ook verder naar een Timneh, maar wist dat de kans klein zou zijn.
Toch vond ik een kweker! En twee jaar na Bobby, kwam Mickey bij ons wonen. Mickey is een natuurbroed, dus was geen mensen gewend. Handen was hij doodsbang voor. Maar na een weekje quarantaine reed ik hem de woonkamer in en zei Bobby: Mickey! Die stinkerd had mij natuurlijk horen praten tegen hem in de andere kamer. Het was al vrij snel duidelijk dat zijn kooi weer weg kon, want zo eng hij mijn handen vond, hoe goed hij omging met mijn andere gaaien. Hij zat constant in of op hun kooi. Bobby en Mickey bleken vanaf dat moment ook twee handen op één buik. Waar de één was, was de ander ook. Harley vond het wel prima, die had weer rust.
Er was toen nog één amazone die ik graag erbij zou willen. Ook een soort die niet heel gangbaar is, maar wel eentje die de kweker van Mickey ook probeerde te kweken. Toen ik na 3 jaar de hoop bijna opgegeven had, had ik toch een leuk voicemailbericht! Gefeliciteerd, er zijn twee witvoorhoofdjes geboren! Ik kon het bijna niet geloven, maar het was toch echt waar! Dus weer in de auto gestapt voor een lange rit en Billy, ook een natuurbroed, opgehaald.
Mijn kwartet was compleet!
Mickey was erg jaloers op Billy in het begin, en die twee heb ik regelmatig uit elkaar moeten halen. Na 2,5 jaar begon er een kentering, ik betrapte ze af en toe zelfs op snavelen. Nu, na ruim drie jaar, kan ik zeggen dat Mickey van twee walletjes eet, zowel Bobby als Billy zijn zijn vriendjes. Harley is nog steeds lekker op zichzelf, maar alles gaat hier prima.
Elke dag is een feestje met deze vier!
Ze maken er af en toe echt een bende van, maar ik zou ze echt niet willen missen, mijn boeven. Vriendjes voor het leven ❤
Wendy Lipholt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *